Palliatieve zorg

Palliatief komt van het Latijnse woord pallium: een lange, het hele lichaam bedekkende, beschermende en verhullende mantel. Palliatieve behandeling betekent dan ook van oudsher: een de symptomen van een ziekte "bedekkende" behandeling, omdat de ziekte zelf niet of niet meer te genezen is. Dit in tegenstelling tot een curatieve behandeling die er op is gericht de onderliggende ziekte te genezen.

Onder palliatieve zorg wordt tegenwoordig gewoonlijk verstaan: de zorg voor mensen met een levensbedreigende ziekte die niet meer kunnen genezen. Het doel is de kwaliteit van leven te verbeteren door het bestrijden van hinderlijke symptomen, maar ook door emotionele en spirituele ondersteuning van de patiënt en zijn of haar naasten. Dat kan vroeg in het ziekteverloop aan de orde zijn in combinatie met levensverlengende behandelingen als chemotherapie en bestraling, maar vaak is er al sprake van een levensverwachting van nog maar enkele weken of maanden.
Men spreekt dan van palliatieve terminale zorg.

Bij palliatieve zorg is dus niet de genezing van de zieke het doel maar het bereiken van een zo hoog mogelijke kwaliteit van het leven van de zieke en dat van diens naasten, in de hun nog resterende tijd. Het ziekteverloop kan overigens door deze benadering wel positief beïnvloed worden. Een goede pijnbestrijding en bestrijding van andere hinderlijke symptomen is daarbij van wezenlijk belang. Maar er moet aandacht zijn voor zowel de lichamelijke als de psychische klachten.

Emotionele ondersteuning van de zieke en diens naasten bij het geleidelijk gaan accepteren van het naderende einde en het omgaan met de daarbij behorende rouwgevoelens is een noodzakelijk onderdeel van de palliatieve terminale zorg. Het moge duidelijk zijn dat een verantwoorde palliatieve terminale zorg in handen moet zijn van daarin gespecialiseerde zorgverleners, zowel in de thuissituatie als bij noodgedwongen uit-huis-plaatsing.